homeride 27 & 28 juni 2020
kinderfonds

Log in

Al 594.826 Euro gedoneerd!
Teams: 36

HomeRun in naam van Nika

In 2011 was Ellen zwanger van haar eerste kindje. Alles ging perfect tot bij de 20 wekenecho bleek dat het hartje aan de linker kant niet goed ontwikkeld was: een hypoplastisch linkerhart.

De artsen in Groningen vertelden dat de kansen voor het kindje klein waren en adviseerden Ellen en haar man om de zwangerschap af te breken. Eén specialist in het ziekenhuis in Leiden durfde het wel aan. Op 30 november wordt Nika geboren. Een puntgaaf, prachtig meisje.

“We hebben ons vaak afgevraagd hoe zo’n mooi, gaaf kindje zo’n zware hartafwijking kan hebben”, vertelt Ellen. “Het was ons eerste kindje, onze eerste zwangerschap en alles ging prima. We hadden absoluut geen reden om ongerust te zijn. En dan krijg je nietsvermoedend bij de 20 wekenecho te horen dat het heel erg mis is. Dat is bijna onvoorstelbaar. Je leven staat meteen op z’n kop.”

Eigen plekje

“Direct na de geboorte van Nika verbleven mijn man en ik in het Ronald McDonald Huis in Leiden”, vertelt Ellen verder. “Op die manier konden we dicht bij ons meisje zijn. De periode na de geboorte van Nika was voor ons geen roze wolk, maar een nare, donkere roes. Dan is het zo fijn dat je een eigen plekje hebt, ver van huis, waar je even tot jezelf kunt komen, waar je kunt bijkomen van een intensieve, spannende dag in het ziekenhuis.”

Twee operaties

“Een week na haar geboorte werd onze kleine Nika geopereerd”, zegt Ellen. “Aanvankelijk leek de operatie goed te zijn gegaan, maar al vrij snel erna moest ze een aantal maal worden gereanimeerd. Het hartje kon het toch niet aan en weer moest Nika worden geopereerd. Direct na de operatie werd ze aan de hart-longmachine gelegd. De artsen hebben echt alles gedaan wat ze konden. Na drie weken overleed ons lieve, kleine meisje alsnog.”

Verwerken

“Intens verdrietig en vol ongeloof keerden we terug naar huis”, gaat Ellen verder. “Het was heel onwerkelijk. In het korte, maar intense leventje van Nika hebben maar weinig mensen haar gekend. Net alsof ze er nooit geweest is, dat voelt zo oneerlijk. En dan begint het verwerken. Ondertussen zijn we bijna acht jaar verder en gezegend met twee gezonde dochters van vijf en twee jaar oud. Voor zover ze het begrijpen, geven we ze mee dat ze nog een ouder zusje hebben. Nika hoort er in ons gezin gewoon bij. Dus dat we dit jaar meedoen aan HomeRun in naam van Nika, is bijna logisch!”

De vrienden van Nika

“Een goede vriend van ons is marathonloper. Hij kwam met het idee om mee te doen aan HomeRun. Fantastisch toch?! Samen met mijn man, die ook meeloopt, hadden ze vrij snel een team bij elkaar van vrienden, familie en bekenden. Vandaar de teamnaam ‘De vrienden van Nika’. Er wordt hard getraind en met het binnenhalen van sponsorgelden gaat het ook super goed. Op dit moment hebben we al meer dan € 18.000 bij elkaar. Een enorm bedrag. En het wordt vast nog meer. We lopen voor Ronald McDonald Huis Leiden. Het huis heeft een bijzonder plekje in ons hart. Zelf ben ik niet echt een hardloper”, grapt Ellen. “Ik ga ons team begeleiden op de fiets. Maar dat we het gaan halen staat vast. Dat zijn we verplicht aan Nika!”

Tekst: Nanon van Baarle